De Dood Van Mevrouw Chanteraine
Stil, Stil Is De Hooge Kamer. Tegen De Neergelaten Venstergordijnen
Blauwt De Vroege Meimorgen En Verwisselt Zijn Violette Klaarte Met
Het Ongelijke Kaarsenlicht. Twaalf Groote Kaarsen Branden Aan Het
Hoofdeinde Van Het Zwarte Praalbed, Waar, In de Opene Zwaar-Eiken
Kist, Wit Uitrust De Doode Mevrouw Chanteraine. Aan De Wanden Hangen,
Breed-Neervouwend, Met Zilver Betikkeld En Berand, De Rouwfloersen
Zwaar En Roerloos. In gele Beweeglijke Schemering reikt Hoog En Somber
De Stille Kamer. Hier Houdt De Tijd Op Zijn Tastbaren Gang En Geen
Werkzame Vinger Kruipt Over Een Geheimzinnig Horlogegezicht.